Paris, je t’aime

Als er nou één stad verbonden is aan het begrip romantische liefde, dan is het Parijs wel. En laat dat nou net het uitgangspunt zijn van Paris, je t’aime. Twintig regisseurs van internationale allure werd gevraagd hun visie te geven op de liefde en daarbij één van de twintig arrondissementen van Parijs te betrekken. Het levert een kleurrijke en soms ontroerende collage op van liefdesverklaringen. Soms aan de stad, vaker aan het leven zelf.

 Vijf minuten kregen ze, de regisseurs. Daarin moest het verhaal verteld worden. In het scenario en de regie hebben ze de vrije hand, maar voor het acteerwerk en de productie worden vooral lokale Fransen aangenomen. Het resultaat is een film die een intiem Parijs ademt, maar zich tegelijkertijd kenmerkt door een aangename verscheidenheid aan persoonlijke filmstijlen, genres en interpretaties van de liefde. Toegegeven, een enkele interpretatie is werkelijk niet om aan te zien, maar een verbazingwekkend aantal filmpjes is zeer de moeite waard.

Zo doen de Coen Brothers waar ze al jaren zo goed in zijn: het creëren van een absurdistische sfeer waarin de kijker wordt meegetrokken. Zij plaatsen hun vaste acteur Steve Buscemi in een metrostation waar hij flirt met een meisje dat net knallende ruzie heeft met haar vriend.

Zeer ontroerend en tegelijk ontnuchterend (als dat al kan) is de bijdrage van Walter Salles en Daniela Thomas. Zij portretteren een illegale vrouw die ’s morgens heel vroeg haar baby naar de crèche brengt, om vervolgens op het kind van een rijke vrouw te passen. Heel mooi, heel puur. Ook Tom Tykwer zet een mooi verhaal neer. Hij laat een blinde en ietwat onhandige Franse jongen en een Amerikaanse actrice verliefd op elkaar worden. Zwijmelen op niveau dus. Andere bijdragen zijn persiflages op Draculafilms of de liefde als oplossing voor het multiculturele probleem van Frankrijk.

Maar het mooiste wordt tot het laatste bewaard. Alexander Payne laat door het 14e arrondissement een Amerikaanse toeriste rondlopen. Ze heeft jarenlang Frans gestudeerd om deze reis te kunnen maken. Het is de vakantie van haar leven. In een voice-over verklaart ze haar onvoorwaardelijke liefde aan de stad Parijs. Het is een aandoenlijke, maar ook hartverwarmende ontboezeming. Payne laat in zijn bijdrage nog een keer de rijkdom van de gehele film zien. Zowel in de diversiteit aan verhalen en stijlen, als in de liefde.

speelduur: 2 uur en 0 minuten

diverse regisseurs, o.a. Gerard Depardieu en Tom Tykwer  

Dit artikel is gepubliceerd op www.focusarnhem.nl, de website van het Focus Filmtheater Arnhem.