Bonte parade bij Balenciaga

De laatste collectie van Balenciaga kenmerkt zich vooral door een bonte parade van kleuren, vormen en stoffen. Het lijkt wel of hoofdontwerper Nicolas Ghesquière zich heeft laten inspireren door werkelijk alle uithoeken van de wereld. Ook zal hij voor verschillende outfits flink hebben geshopt op verschillende rommelmarkten.

Iedere modebewuste teenager doet dat natuurlijk al jaren. Theoretici leggen daar de grote woorden postmodernisme en eclecticisme overheen, voor jongeren is het de gewoonste zaak van de wereld dat ze dure merken combineren met een shirtje van de Albert Cuyp en een mohair shawl van een vakantie in Afrika. Maar dat ontwerpers op dezelfde manier te werk gaan, is wel erg bijzonder om te zien.
Zo stuurt Ghesquière een meisje de catwalk op met een jasje dat doet denken aan de Franse hoftijd. Onder de bonten revers echter zit prominent een palestinashawl gebonden. De pantalon is duidelijk geïnspireerd op de mannenmode, terwijl de hoge hakken een dessin hebben dat doet denken aan schilder Piet Mondriaan. De combinatie komt verschillende keren achter elkaar terug, al komen de shawls dan niet uit Palestina maar uit Zuid-Amerika of andere verre oorden, en is het jasje niet blauw met witte lijnen maar zwart met gele knopen en pofmouwen of blauw paars gestreept. Daarbij vallen de jasjes zo ver open dat de panden met moeite met slechts één knoop bijeen kunnen worden gehouden.
Het is verrassend dat Nicolas Ghesquière er ondanks deze bonte parade in geslaagd is om toch een eenheid in zijn collectie te krijgen. Uniformiteit in verscheidenheid, als het ware. Bovendien lukt het hem om, ondanks de vele invloeden van de straat, toch de kenmerkende handtekening van het huis Balenciaga op de collectie te zetten. Gelukkig maar, anders zou er niets over blijven van enig bestaansrecht.
Die handtekening wordt bijvoorbeeld zichtbaar in een aantal jasjes en jurken waarbij duidelijk kunstmatig volume is gecreëerd. Zo zien we jassen met dikke pofmouwen en volumineuze kragen, die echter rond de taille weer opvallend worden ingesnoerd met een stuk leer dat qua formaat het midden houdt tussen een flinke riem en een klein corset. Ook de heupen worden zo breed gemaakt, dat daar wel een constructie met ingenieus vernuft achter schuil moet gaan. Het is de architectuur waarmee Cristobal Balenciaga en halve eeuw geleden de wereld al deed verbazen.
Ten slotte is er nog een flink aantal jurkjes te zien die qua print en snit wedijveren om een plek in de herinnering. Kleurrijke motieven van over de hele wereld, strak op het lichaam of losse lagen zijde sierlijk wapperend langs het lichaam, de handen los langs het lichaam of sloom in de zakken: het beeld is zo divers dat van één idee geen sprake lijkt. Op zich is dat geen probleem, maar waar het huis zich soms wel voorbij galoppeert, is de onmetelijke drukte op een enkel kledingstuk. Als je minutenlang moet kijken voor je ‘het door hebt’, is de aandacht van de kijker allang weer weg.

Balenciaga: herfst 2007, Ready-to-wear.